مهدیه پوراسمعیل

به قلم مهدیه پوراسمعیل هجده آذرماه ۱۲۶۵ خورشیدی، شهر مشهد آغوش خود را برای فرزند پیشانی بلند دیگری گشود، به نام «محمد تقی بهار». آمده بود تا در روزهای سرد تاریخ، گرمای فکر و اندیشه به جان واژه‌ها بیف...

به قلم مهدیه پوراسمعیل یادت هست رفیق؟ با صدای شیرین مادرم آمدی سراغم. اولش از پشت کوهای بلند آذربایجان، و با زیرکی‌های «جیرتدان» سراغم را گرفتی. بعد، باهم رفتیم به دشت‌های سرسبزی که کلبه‌ی چوبی «شنگو...

به قلم مهدیه پوراسمعیل اینکه انسان به مرحله‌ای برسد که از عشق آتشین مجازی‌اش مو سپید کند، اما دل رها کند. او را همچون بتی زمین بزند و در مسیر جستجو گام بردارد. اینکه آن‌قدر محبوب باشد که هنرمندترین ر...

به قلم مهدیه پوراسمعیل کفش‌های روی جلد کتاب، راست می‌گویند. با این همه دوندگی‌ای که ابن‌مشغله داشته، باید هم دهان به آسمان باز کنند. شمار مشغله‌هایی که مشغول‌شان بوده، از شماره خارج است. اما درس‌ها...

به قلم مهدیه پوراسمعیل اول از همه می‌روم سراغ تقریظ رهبری. می‌خوانمش. نه! این کلمات، حکم ملکول‌های آب زمزم را دارند. باید نوشیدشان. آن هم جرعه به جرعه: «بار دیگر موسم حج شد و وقت انس و معاشقه من با ...

به قلم مهدیه پوراسمعیل پستچی که کتاب را آورد، گذاشتمش جلوی چشم تا سر فرصت شروع کنم به خواندن. آخر شب، بعد از خواباندن بچه‌ها، به قصد تورق دست گرفتم. وقتی به خودم آمدم که اذان صبح شده بود و رسیده بودم...

به قلم مهدیه پوراسمعیل ارزش هر انسانی، به بلندای قدم‌هایی است که در مسیر درست برمی‌دارد. حتی اگر قدم‌های قبلی‌اش گاه، گاهی لغزیده باشند. یک جایی، دست می‌گذارد روی زانو و برمی‌خیزد. دو دو تا چهار تایی...