ناداستان

به قلم مریم رضازاده شاید از خود بپرسید... «اصلاً ناداستان چیست و چرا باید وقت گذاشت برای یادگیری آن؟» ​من همیشه با ناداستان یک مشکل داشتم؛ انگار که ناداستان را یک گزارش خشک و رسمی از آمار و ارقام ...

به قلم سمیه شاکریان لذت خواندن در عصر حواس‌پرتی[1]: روایت سیسمونی کتابی و عشق پایدار به خواندن آدمهای خوشبخت کتاب می‌خوانند و قهوه می نوشند.[2] به کتابخانه‌ راشِ پروانه‌ای‌ام نگاه می‌کنم و توی قف...

به قلم زینب سادات طباطبایی تمام جانم را جمع می‌کنم و لبخند می‌زنم. - چیزی نیست مامان جان خوب میشم. اما دوباره درد امانم را می‌بُرد. دلم نمی‌خواهد با این حال و روز مرا ببینند. مدام به خودم می‌پی...

به قلم مریم رضازاده به مناسبت روز تربیت‌بدنی «اگر قرار بود یک عطر برای آن روزها بسازیم، ترکیب عجیب و غریبی از بوی نارنگی، ساندویچ کالباس و بوی تازه رنگ شده دیوارهای بلند مدرسه می‌شد. این سه‌گانه‌ی ج...

به قلم زینب قربانعلی‌زادگان باد پاییز را دوست ندارم. پر از خاک است. اولین نشانه‌اش هم وسط چشم من است تا کورم کند. داشتم سعی می‌کردم تا با وجود گرد و خاک درست ببینم. ولی آبریزش چشم اجازه نمی‌داد. دکتر...

به قلم مریم رضازاده آن صبح عید قربانی که نشسته بودم زیر نور آفتاب و بچه را می‌خواباندم، فکر نمی‌کردم که آرزوی حج اینقدر خطرناک باشد. توی قاب شیشه‌ای تلویزیون، زائرها را در سرزمین منا می‌دیدم و دلم پَ...

به قلم مریم رضازاده در بهشت زاده شدم، در میان حسرت فرشتگان و زمزمه‌هایشان. من خوشبخت‌ترین پیراهن هستی بودم، عزیز کرده‌ی خدا. می‌دانستم که مقدر است بر قامت بهترین مخلوقاتش بنشینم. یقه ام از نور الهی آ...