مائده علیزاده

به قلم مائده علیزاده بدنم هنوز به قرار نرسیده بود. آمپول‌های آرام بخشی که بعد از تشنج بهم زده بودند، فقط نیم ساعت ساکتم کرده بود و توانسته بودم چشم‌هایم را روی هم بگذارم. سنگینی سایه ش را روی بدنم اح...

به قلم مائده علیزاده باز آمد بوی ماه مدرسه. زنگ بیدار باش، در خانه‌یمان ساعت شش به صدا در می‌آید. یک روز به راحتی و با قربان صدقه گفتن بیدار می‌شوند و روز دیگر با لگد و حرف‌هایی که بویی از مهربانی نب...

به قلم مائده علی‌زاده به قول ما اصفانیا هر چیزی داریدن میخواد. نمیشِد وخیزی علم یه چیزی رو ورداری و به امون خودش ولش کُنی آ بگی هر چی میخواد بشه. نه دادا اینجوری کسی راه به جایی نمی‌بِرد.غرض از این ص...

به قلم مائده علی‌زاده یک هفته ای هست که به ذهنم رسیده، بروم احضار روح یاد بگیرم. دوست دارم با چندتا از روح گذشتگان صحبت کنم و سوال هایی که آزارم می‌دهد را بپرسم. یکی از این گذشتگان کسی هست، که برای ا...

عاشقانه‌ی بر باد رفته، طنز نوشتی به قلم مائده علی‌زاده به مناسبت تولد امیرالمومنین(ع) و روز مرد دو روز بیشتر، به روز مرد نمانده بود و من هیچ حرکت مفیدی برای اکرام این روز مهم نکرده بودم. توی ذهنم رو...

روایت مادرانگی به قلم مائده علیزاده به مناسبت تولد حضرت زهرا(س) و بزرگداشت مقام مادر وقتی فهمیدم قرار است، وارد دنیای مادرانه شوم، هر چه کتاب روانشناسی و تربیتی در مورد نوزاد و کودک بود را از ب...

"شب یلدا بدون انار و لبو نمیشه" به قلم مائده علی‌زاده لبوهای قرمز قاچ شده را توی کاسه گل قرمز وسط لحاف کرسی گذاشت. برنجک و شاه‌دانه‌هایی که تازه بو داده بود را توی آجیل‌خوری‌های کوچک بلوری ریخت و...

به قلم مائده علیزاده به مناسبت روز جهانی معلولین خیسی زمین صدای خورد شدن برگ‌های زرد و نارنجی را خفه کرده بود. درخت‌ها جان خود را برای رنگ کردن زمین خرج کرده بودند.  بویی شبیه آهن زنگ زده به مشامم خ...