مولود توکلی

  ردّ خون از پهلو، روی چادرش راه گرفته بود؛ اما نفس می‌کشید. طعم فریاد «یا مرگ، یا خمینی» هنوز در گلویش تازه بود. کامیون‌ که از راه رسید، پرتابش کردند میان پیکرهای بی‌جان و نیمه جان. تا گور دس...

«روز ِ رفتن» صدای خانم مربی بیشتر از دیروز لرزید، وقتی پشت بلندگو گفت: « بچه‌ها از اعماق قلبتون برای سلامتی امام دعا کنید.» مریم بغضش شکست و نتوانست «اَمَّن یُجیب» را کامل بخواند. اما من چشم‌هایم ر...

شوق برای نوشتن حرف «سین»، ماژیک قرمز را روی پارچه سفید کشید. همه تلاشش را کرد تا جلوی لرزش انگشتانش را بگیرد. اشک‌ها را نمی‌شد کاری‌اش کرد. پارچه را که روی دیوارهای مسجد جامع نصب کردند، سه کلمه به ...

پیرو چاه‌کن در خرج خانه وامانده بود. از طرف بنی‌عباس پیغام فرستاده بودند که بیاید و برایشان چاه بکند. ‌وسوسه‌ی سکه‌های دستمزد، نمی‌گذاشت بر تردیدش غلبه کند. راه افتاد سوی خانه‌ی امام.‌ کلمه‌ها نرم...

بی‌قرار سرش را پایین انداخت، وقتی گفتم نرو. ساک لباسش را پر کرد، وقتی اشک در چشم‌هایم موج برداشت. رفت. قابله آمد. خرمشهر اشغال شده بود. مولود توکلی #دهم_اردیبهشت_۱۳۶۱ #آغاز_عملیات_بیت‌‌الم...

امید داماد به قولش عمل نکرده، رفته بود دیار باقی. حالا که عروس به هفتاد رسیده بود، نه پای رفتن داشت و نه مال و منال سفر؛ اما عصازنان هر شب جمعه، خودش را می‌رساند حرم سیدالکریم؛ دست به سینه می‌گذاش...

غریب وقتی در سیاهی شب، زیر سینه‌کش دیوارها پیِ خانه‌ای می‌گشت که در به رویش باز کنند، به جمله‌هایی فکر کرد که از روی نامه‌‌، برای مردم شهر خوانده بود: « من، برادر، پسر عمو و مطمئن‌ترین فرد خانواده...

احسن الحال خواست استارت بزند‌. رو به زن کرد و گفت: -مطمئنی؟! زن پلک‌هایش را لحظه‌ای بست و لبخند زد. مرد داشبورد را باز کرد. عکس پیرزنی را بیرون آورد و بوسید: -قربونت برم! حاضر باش که نوکرت داره می...