آسیه کلایی

پتوی نازک خاکی را پهن کرد کف چادر: _ راحت بخواب عزیزِ مامان، اینجا دیگه اَمنه. اذان صبح که لابه‌لای بغض مؤذن در آسمان رَفَح پیچید، موشک همه را برده بود: پتو، چادر، مامان، عزیزِ مامان، امنیت و انسانی...